Pag panahon ng anihan, noong kami'y mauunti pang bata ay kami'y suysoy ng Inay na makiani ng palay para daw kami'y may pakinabang na kahit kami'y maliliit pa. Kmai namang magkakapatid ay tuwang tuwa na para bagang ang paggapas ng palay ay laro la'ang sa amin. Kahit tiringka na ang init ng araw ay balewala sa amin dahil kami'y magugulo sa anihan. Palagi kaming parang balakatak ang mga bibig pag kami'y naglilipon habang nag-aani. Pagkakatapos naman naming mag-ani ay amin na ring gigiikin ang aming naani. Noo'y hindi pa uso ang tilyar na pag kaani ay ilalagay mo at isusubo sa bunganga ng tilyar at palay na paglabas... Noon ay giik main, minsan ay sugat na ang aming mga paa sa pag-giik ng palay. Pag naka hunos naman kahit na iisang balde'y kami'y tuwang tuwa na. Sabi nami'y may pansaing na ang anak ng Inay... ah ah ay talaga naman nga. Mahirap ang buhay noon pero nalagpasan naming lahat yuon... Salamat sa Diyos.
