Nong kami'y maliliit pa'y kaming magkakapatid ay magkakasundo sa mga garineng kalukohan... Kahit pa yan ay putikan ang dinadaanan, pag kami'y nagkita ng bunga ng mangga'y kaagad agad ay hagip ng pamalapas. Kahit pa naandiyan ang may-ari ng puno, tuloy ang yuryor... Kaya naman kami'y palaging napapag-garute ng Mamay noon eh. Kaige din naming pasaway noon. Pero kami nama'y mababait din, pag sinabi sa aming timo ay di titimo naman kami kaagad. Hindi na kami nasagot noon na katulad ng iba na kaagad ay sasabihing " Aba'y bakit titimo'y buhay?"
