Noong kami'y mauunti pa't kami'y wala pang masyadong inaalaala sa buhay... kapag Biyernes Santo ay talagang kaming lahat ay timo sa basayssay. Bawal ang maglayas, o kaya naman ay maglaro sa labas... basta kami ay nasa bahay la'ang at kami'y naghilata doon at kami ay nangingiling lahat. Bawal din ang magtarbaho at sabi'y patay daw ang Diyos at dapat na ipagnilay ang gay'ong pagkakataon. Ay di kami namang magkakapatid ay di timo nga la'ang sa bahay at wala ni isa man sa amin ang nagtangkang lumabas para maglaro. Kahit pa ya'y gustong gusto naming lumitar ay hindi pwede. Gay'on ang Mahal na Araw noon, talagang iginagalang. Hindi katulad ngay'ong mamahal-mahal na araw ay lahat ay nasa beach at naglilimayon. May pagpapatay pa ng baboy at pag iinumang naalman. Ay mga busong na ang mga tawo ngay'on... hindi katulad noon.
