Sabong Ala Eh

Sabong Ala Eh

Anong balita? Napabutaw baga?
Ay owo, sa talisayin!
Saan napasultada?
Sa panuksukin!
Anong kasta? Sambot baga?
Yung sa kabila! Magaling pumalo eh...
Nakailang sarnit baga?
Ala eh nakapitong paluan naman...pagkakuwa'y laylay  pagkaiktad eh!
Ah ah ibig mong sabihin ay hindi na nakakise man la'ang?
Ay oo eh... karaka'y laylay!
Ay makakabalato ga?
Naku naman, ay bawi la'ang eh!!!

Ah ah ay lahat na yata ng lumabas  dine pag tinanong ko'y pag hindi talo'y bawi la'ang... ay saan baga nalabas ang mga nanalo duon eh iisa naman ang pintuan dine???

Before Filipino Know How to Vote

"Nguni ay ang lilo't masasamang loob,
Sa trono ng puri ay iniluluklok
At sa balang sukab na may asal hayop
Mabangong insenso ang isinusuob!"
hango sa Florante at Laura.

Ano na nga baga ang nangyayari sa ating pamahalaan ngay-on... ang Pilipinas ay hinding hindi na nawala sa listahan ng mga bansang malala ang pagnanakaw sa kaban ng bayan.

Ang tanong ko ay garne.... ano nga baga ang tamang batayan ng mga mamamayan para iluklok ang mga pulitikong ito sa pamahalaan.

Naalaala ko noong ako'y bata pa, kumbaga ay wala pa akong pakialam sa mga nangyayari sa aking kapaligiran kung saan ang nasa aking utak puro laro at pagkain laang. Ang mga namumuno noon ay talaga namang kagalang galang....saka talagang may mga pinag-aralan at maraming alam sa batas. Masasabi kong kayang kayang iharap ang ating bansa pagdating sa ibang mga nasyon... ay ngay-on ho baga'y anong nangyari? Bukod sa mga kagulang gulang na ang mga namumuno sa ating bansa ay talaga namang ubod pa ng kakakapal ng mukha. Ay kuruin baga naman ninyong pagpasasaan ang ating kaban ng bayan... bukod sa mga pagpapaganda laang at pagpapapogi ang alam ay talaga naman hong masyadong KAGULANG-GULANG!!!! Ah ah ay talaga naman hong nakakagalit eh... nakakasulak ng dugo!!! Ay bakin ga kanyo gay-on na laang ang aking nararamdaman.... sapagkat ang mga katulad nating nangingibang bansa makapagtrabaho laang ng maayos ay nagtitiis na mapalayo sa mga mahal sa buhay para lamang maitaguyod ng maayos ang ating mga pamilya at nagtitiis tayong makisama sa mga ibang lahing ito na hindi naman natin kaaano ano at kung minsan ay dudustain pa tayo. Samantalang silang mga nasa gobyerno ay nagpapasasa at lumalamon ng ating pinaghirapan. Ay kung ang mga ninanakaw nilang yaan ay napapapunta sa mga proyektong pangkaunlaran at sa kalusugan ng bawat Pilipino.... ay palagay ko'y baka tayong mga nasa ibang bansa ay hindi na umalis sa ating lupang tinubuan... sapagkat makikita ang kaunlaran ng atingt bansa.

Ang isang ikinalulungkot ko ay ito... tayo rin mismong mga mamamayang Pilipino ang dapat na sisisihin sa mga nangyayaring ito.... sapagkat alam ng mga ganid na yan sa katungkulan kung paano paikutin ang tumbong nating mga mamamayan.. dahil sa kakulangan natin ng kaalaman. Sinasamantala nila ang ating kahinaan kaya naman kapag dumadating ang halalan, kapag napakitaan tayo ng kaunting pera at naambunan ng kaunting grasya ay akala natin ay iyo ay panghabangbuhay na.

Mga kababayan.... diyan po tayo nagkakamali at kailangang magising na tayo sapagkat tulad ng tinuran sa Florante at Laura...
"Nguni ay ang lilo't masasamang loob,
Sa trono ng puri ay iniluluklok
At sa balang sukab na may asal hayop
Mabangong insenso ang isinusuob!"

Tayo din mismo ang nagluluklok sa mga buhong na iyan... sa mga walang kaluluwang iyan... ah ah.... ay magising na tayong lahat.... wag naman tayong maging MALAKING TANGA!!!! Ay gising na sa katutohanan na tayo'y pinaglalaruan laang ng mga kagulang gulang na iyan... ay tinamaan ng lintek na yaan ah....kakasulak ng dugo eh.

How to Say Bad News

It's early in the morning and the telephone is ringing.

"Hello, Senior Bartolo? This is Ben, your caretaker in your vacation house here in Mauritius."
"Oh Ben, how are you. What is the matter, why did you call. Is there any problem?"
"Huummm, I called just to let you know that your parrot pet was died."
"What?!?!? My best parrot?!?!? My very expensive parrot?!!? The one that won in the last bird show???
"Yes, Senior Bartolo. Exactly!!!"
Something kind of pissed and shocked he said, "Shit, too bad!!! I spend a lot of money to this bird. Any way, that's life! Wait, what is the cause of the death of the bird?"
"Ah, it died because he ate rotten meat..." reply Ben.
"Rotten meat? And who is the stupid person that feed the bird the rotten meat?"
"No one, Senior. It just fly and fed from the dead horse," Ben said.
"Dead horse? What dead horse, please explain it Ben?
"Senior, all of your thoroughbred horses died. They died because they became exhausted pulling cart of water." Said Ben.
"Are you out of your mind?!!? What cart of water are you talking about?!!?
"Senior, the one that we used to put out the fire!"
"Oh my God, what fire are you talking about!!??!"
"The fire that burn your vacation house, Senior! One of the lighted candle fall down and started the fire that burned down your house!"
"What?!?! What candle? We have power line in our vacation house? How happened that you use candle!!?? What for is that candle!?!?"
"The candle is for the funeral, Senior!"
"What?!?! And who's dead?"
"Senior, don't be shock. But your mother is dead. She suddenly come to the house last night, and didn't say something that she will come. It was middle of the night and I suspect that someone want to steal your property."

"I shot her, Senior! She's dead!"

Nung Ako'y Bata Pa

'Nung Ako'y Bata Pa

Naala ala ko pa noong ako'y bata pa... naku ang mga babae'y kung makapupog sa akin ng halik ay inam... Minsan nga eh hindi na ako makahinga ay pupog pa rin ng pupog ng halik sa akin. Ay bakin baga nung ako'y lumaki laki na ng kaunti eh haplos na laang sa ulo ang aking natatamo.. ay hindi na ako halikan eh... ewan ko nga baga... sya ako'y tutula na laang..

Nung ako'y sanggol pa at balot sa lampin
ang mga babae'y halikan sa akin
nang akoy lumaki na at lumaki na rin ang uten
ang mga babaey natakot sa akin...

Suskopoooo rudeh... kaya naman pala!!!

Sampung Utos Sa Pag-iisang Dibdib

Unang Utos

Ang pag aasawa'y likha ng kalangitan

Ganun din naman ang mga kulog at kidlat.

Ikalawang Utos

Kung gusto mong makinig sa iyo at bigyan ka ng buong atensiyon ng iyong asawang babae...

magsalita ka habang natutulog.

Ikatlong Utos

Ang pag aasawa ay lubhang kasiyasiya, puno ng kulay at sorpresa

Ngunit ang paghihiwalay ay makaisang daang ulit nito.

Ikaapat na Utos

Ang pag-aasawa'y nakakasiphayo...Sa unang taon ng kasal, ang lalaki ang nagsasalita at nakikinig ang asawa. Sa ikalawang taon ng kasal, nagsasalita ang babae at makikinig naman ang lalaki. Sa ikatatlong taong kasal, sabay na silang magsasalita at nakikinig na ang kahanggan.

Ikalimang Utos

Kapag pinagbuksan ng lalaki ng pintuan ng kotse ang kanyang asawa
dalawang bagay lamang yan... bago ang sasakyan o kaya naman bago ang asawa.

Ikaanim na Utos
Ang kasal ay pagtataling puso ng lalaki at babae kung saan sila'y nagiging isa.
Ang problema ay nagsisimula kapag sinubukan ng isa't isang magpasya kung alin nga.

Ikapitong Utos
Bago ikasal, ang lalaki'y nananatiling gising boung gabi sa pakikinig at pag-iisip kung ano ang sinasabi ng kanyang mapapangasawa. Pagkatapos ng kasal, nakaktulog na siya hindi pa man tapos magsalita ang asawa.


Ikawalong Utos
Bawat kalalakihan at nangangarap o naghahangad ng isang ideyal na babaeng mapapangasawa na maunawain, masinop, matipid at magaling magluto. Subalit ang batas ay nagpapahintulot lamang ng isang asawa.

Ikasiyam na Utos
Ang kasal at pagmamahalan ay nababaty sa magandang kimika.
Ito ang dahilan kung bakit ang mga lalaki'y parang "toxic waste" kung ituring ng asawa.

Ikasampung Utos
Ang isang lalaki ay hindi husto o kumpleto hangga't hindi nakakasal.
Pagkatapos nito, siya ay tapos na rin.

Ang Manunubok

Ang Manunubok

Ako'y natatawa dine kay Talyong at kay Vicente... akin baga namang pinaambuyang manubok sa Mamay Itong at sa kanyang kataratong si Ligayang ano baga namang pagkakayabo... pati ako'y napapaisip kung papaano napa-ibig yun ng Mamay sa kanya, iyon yata'y nilumay ng mamay eh, bakit ga iyo'y pumayag pang magpabarukbok sa Mamay Itong. Ay di eto naman ngang dalawa'y igeng ige at sunod agad sa aking sinabi. Karakaraka'y pandale.

Sabi ni Talyong kay Vicente... magpagab'i gab'eh tayo at pihadong pandaleng pandale na yung mga yun mamaya..... ating susubukin kung natigas pa nga baga talaga ang gapamupoy ng mamay. Pagkakayabang eh, sa tingin ko baga naman eh sa may paanan na laang napatak ang ihi't hindi na kayang magpatilandog. 

Nang maghating gab-i na nga, ay pandalas ang dalawa... dahan dahang pumunta sa silong
ng bahay ng mamay.... manunubok eh...pagalingan pa sa paggapang ang dalawa... Sabi ni Talyong, are ika ang tinatawag na gapang bu-aya... si Vicente nama'y hindi rin nagpatalo at may alam ding kanya... Ang sabi eh, are naman ang sinsabing gapang bayawak... Pagdating sa may silong ay dinig kaagad nila na  daingang daingan maige ang Mamay at si Ligaya...  Ah ah malupit daw makadaing itong si Ligaya. Aba'y kung makadaing daw eh daig pa ang inahing kabayong nangangande...ano gang pagkakaingay... ay iskandalosa eh..halinghing kabayong matsura... ano gang lakas namang humalinghing. 

Naku pow ay di hindi na magkaintindihan yung dalawa kung saan pupuwesto... bulungang bulungan ang dalwang timalog...mandin ka po nama'y natapakan ni Vicente yung nakasandig na asarol ng Mamay.. ay di ga'y hampas sa ulo...ay ang akala naman ng Vicente'y siya'y inasbaran ng Mamay Itong ....ay di sigaw na ang Vicente.. Mamay Itong
ay patatawarin ho!!!... Hindi na ho ako manunubok ul!!! Si Talyong naman ay kumaripas
na ng takbo.. pero sabi nga ang tao daw pag mamamalasin ay malas talaga...ay hindi nakikita yung sampayan ng damit ng Mamay na nakahabar sa may harapan ng bahay... pagtakbo ni Talyong ay sumabit ang leeg sa may sampayan... alah kung iilang minuto ding hindi makahinga...sigaw ng... "Hindi na ho uulit...hindi na ho uulit, Mamay!!!" 

Ah.. ah.. pagkakagalit ng Mamay... ay naabala eh.. eh di kahit hindi pa tapos ay sabay bunot at takbong pababa ng bahay dala ang mahiwagang 45....Huli ng mamay ang dalwa...
Tunay namang mauutas ako sa katatawa....wari ko'y inumaga ang dalwa sa kulungan ng barangay... pagkakahiya.. suskopooo rudehhh

Busina

Joke time po ulit tayo... alam ninyo naman pag Batangueño, lahi tayo ng mga masayahin at palabiro. Kaya sa atin, kahit na maedad na eh mukhang bata pa rin, hindi hahalataing pinag-uugatan na.... ay gay-an tayo eh.... paaanhin baga.
Busina

Isang araw si Rudeh at ang kanyang Darleng ay nagkataratong kumain sa labas.

Rudeh: Darleng tayo'y may lakad mamaya, susunduin na laang kita. Pag ako'y bumusina, lumabas ka na kaagad ng bahay, ha!!!
Darleng: "Ok hon," teka ano bang dala mong sasakyan, kotse ba?
Rudeh: Hindi!
Darleng: Motor?
Rudeh: Hindi rin!
Darleng: Ah baka van...
Rudeh: Ay naku, mas lalong hindi!!!
Darleng: Ay ano bang sasakyan mo?
Rudeh: Ay di busina!!! Ay paanhin, sabi ko'y bubusina laang eh... at saka sabi ko nama'y may lakad tayo eh... hindi ko naman sinabing tayo'y sasakay. Ah ah... ay asa agad eh. Ano ga yuon?

Nalingon Sa Pinanggalingan

Sa ating mga Pilipino karaniwang karaniwan na ang mga kasabihan.... lalong lalo na sa atin sa Batangas. Sapagkat tayo'y mayaman sa panitikan at kaalaman. Karunungang buhat pa sa ating mga "Mamay at Nanay sa Talampakan"....... ay syempre kung may mamay at nanay tayo sa tuhod eh di mer-on din nyan sa talampakan...unawa na yan ng mga Batangueño.

Sa tulad nating mga Pilipino, alam na alam natin ang kasabihang "Ang hindi lumingon sa pinanggalingan ay hindi makakarating sa paroroonan" at tayo naman ay naniniwala dito.... Ang kasabihang ito ay sumasalamin sa mga taong malayo na ang narating... kumbaga ay naabot na ang mga minimithi sa buhay o kaya naman ay sa mga tulad nating malayo na nga ang narating.... ay nasa ibang bansa na eh... ay di nga'y malayo na ang narating. Sa mga tulad nating nangingibang bansa at nagpupunyaging makaipon ng sapat na salapi para sa kinabukasan ng ating mga mahal sa buhay... wag na wag naman nating kakalimutan ang ating pinagmul-an.... lalong lalo na yuong mga naninirahan na sa ibang bansa at matatagal nang hindi nakakasinsay sa kanikanilang pamamasaysay. Oo nga po at sa atin ay mahirap ang buhay pero wala na pong sasarap pa sa pakiramdam na makatuntong ulit sa ating lupang tinubuan... tama ga po? Wag naman po nating kalilimutang minsan din tayong naglupagi sa gabukan, nagpagilong gilong sa kugunan, nagtampisaw sa sanaw na daan at naglaro ng bangka-bangkaan sa lanip na balisbisan at kung maaala-ala pa ninyo na minsan na rin tayong nakatulog sa matigas na papag sa ilalim ng manggahan sa haplos ng hanging amihan...at pag tagkabute'y sugasog ang sukalan, makakita laang kahit pasibol ng kahanggan ay daleng dale na basta wag laang magpapaabot at baka matarakan. Samahan pa ng panakaw na pag-akyat sa santulan ng may santulan at duhatan  ng may duhatan, iging ige kahit na mabakle ang sanga makapanguha laang.... daig pa ang naglilihi kahit pa iya'y puno ng langgam at kuwiteb ang mga sanga at sa puno ay puno ng hantik...at pag tagsinegwelas nama'y kanya kanyang akyat kahit pa yaan ay puno ng tilas... bale wala yaan basta mapagbigyan laang ang naglalaway bibig na kahit pa nga mangga ng kahanggan ay binabalibang.

Ala ay di baga'y kakasarap gunitain ng ating pinanggalingan. Gay-on ga din po kayo nuong inyong kabataan?


It is common to us as Filipino to believed in so many "sayings" specially us Batangueño. Because we are rich in literature and knowledge. Knowledge that came from our old ancestors like our grand grand grand father and mother. 

For us we know one of the saying and we believed in it that "someone who do not look back at his origin will never get to his destination". This saying mirror so many people who are now very far from where they are before. Two things can explain this saying... one is... a person who already fulfill his dream and want to go on but if he will not look back from his origin,he may fall down on the way before he can reach his dream... and two is someone like us... people who are gone to work in the other country to earn for a living and to give our love one an easy life and everything they need. For us may I say, please do not forget where you came from specially to all of our kababayan that already living in the other country and didn't yet make any vacation to their homeland. Yes indeed that life in our own country is so difficult, but there is nothing compare to a feeling of stepping again to our homeland. Don't forget that one day in our life when we were still in our homeland, we used to sit even in the dusty places, we used to play in grassland, we used to step in the water on the way to our home from school, and play paper boat in the flood street near our house. We also sleep in the hard bamboo bed under the mango tree with the blowing of the soft wind which make you fall sleep fast. And don't forget that when the mushroom season come, we used to go to the forest just to find some mushrooms...together with the climbing of "santol" tree and "duhat" tree or "sinegwelas" tree and even the unripe mango of our neighbor, we used to throw some piece of wood just to get some fruit.

Whew!!! How sweet to remember our past... our childhood...to look back where you came from....

Prayerful Batangueño

Alam naman ng lahat kung gaano tayo kamadasalin. Ito ang bagay na hinding hindi natin makakalimutan na tagubilin at ipinamana sa ating mga magulang ng ating Mamay at Nanay na ipinamulat naman sa atin ng ating Inay at Tatay....Ang pagdadasal ng Santo Rosaryo tuwing ika anim ng gab-i... at pagsisimba tuwing araw ng Linggo at pagtawag sa Maykapal kahit anong oras natin gusto. Minsan pa nga ay nagsi-set tayi ng oras sa isang araw para lamang makadaupang palad ang sa atin ay lumikha.

Kaya naman kahit saang lupalop pa ng mundo tayo makarating, kahit pa iyan ay disyerto o kaya naman ay lugar na nagyeyelo o kahit pa alon sa dagat na mas mataas pa sa kampamento at simboryo ng simbahang Imaculada Conception .... hindi tayo basta basta natitinag... ay malakas ang kakampi eh.... si Amang Hari. Gay-an tayo eh....gay-on ga kayo? Ay kami'y gay-on!!!