Masayang Pamilya

Naalaala ko pa noong kami'y mauunti pa... Noo'y kami'y pag kakain ay sa sahig at dahil nga kami noo'y wala pang lamesa. Kahit tuyo at gulay la'ang ang ulam ay napakasaya na namin. Ang Tatay, pagkakagaling sa bukid ay laging   may dala dalang mga gulayin - nariyang may talbos ng kamote, talbos ng kalabasa, mayroong titinggi, may patani, tapos may papaya, saka dahon ng malunggay, tapos may kasama pang kalamismis- ala ay di ga'y BULANGLANG na, Tapos may piniritong galunggong na pagkakalutong, na kahit tinik ay pwede mong kaiinin, tapos ay may bagoong na pinigaan ng kalamansi at saka may talong at okrang nilaga, tapos sakol pag kakain. Ay sabi ko sa iyo'y daig pa ang may ulam na karne... hinding hindi ko ipagpapalit. Sabi nga namin pagka gay'un ang pang ulam ay palaging garne... "Ah ah, ay makakpanabig ng kahanggan". Yaong gay'ong buhay, kahit na mahirap ay kami'y tuwang tuwa na... pagkakasaya.

Kuwatro Kantos At Krispi Pata

Kuwatro At Krispi Pata

Are nama'y pagkakasarap tingnan para sa mamumulutan. Sabi nga'y are'y magkatuwang na magkatuwang... Nga la'ang ay ang hindi maganda dini'y pag yang pulutang 'yang nakahanda ay hindi makakatikim ang pamilya. Ako'y doon galit na galit baga, yung pag ang mga anak ang gustong kumain tapos ang sasabihin ng tatay ay "Hoy, 'wag na 'wag mo yang papaki'alman at yan ay aming pupulutanin ng aking mga kumpare". Ah ah ay tunay kang pag ang padre de pamilya ay mas mahal ang mga kumpare at mas naiipaghanda ng masasarap na pagkain ang mga kabarikan ay dapat diyan ay nilalatugan. Nakapagmalaki ka nga sa EpBi ng iyong pinulutang pagkasarap sarap tapos ay ang paulam mo sa iyong pamilya ay hawot at kape ang sabaw, na sila'y tatakam takam sa inyong pinupulutang iyan ay tunay na hindi magandang pamulat sa mga anak ya'an. At ako'y nakulo ang dugo pag ako'y may naaal'mang gay'an. Dapat sa mga gay'ang tawo'y nilalabingki ng tigas ng bilit at ng sila'y matauhan. Suskupo Rudeh!

Sabong Ala Eh

Sabong Ala Eh

Anong balita? Napabutaw baga?
Ay owo, sa talisayin!
Saan napasultada?
Sa panuksukin!
Anong kasta? Sambot baga?
Yung sa kabila! Magaling pumalo eh...
Nakailang sarnit baga?
Ala eh nakapitong paluan naman...pagkakuwa'y laylay  pagkaiktad eh!
Ah ah ibig mong sabihin ay hindi na nakakise man la'ang?
Ay oo eh... karaka'y laylay!
Ay makakabalato ga?
Naku naman, ay bawi la'ang eh!!!

Ah ah ay lahat na yata ng lumabas  dine pag tinanong ko'y pag hindi talo'y bawi la'ang... ay saan baga nalabas ang mga nanalo duon eh iisa naman ang pintuan dine???

How to Say Bad News

It's early in the morning and the telephone is ringing.

"Hello, Senior Bartolo? This is Ben, your caretaker in your vacation house here in Mauritius."
"Oh Ben, how are you. What is the matter, why did you call. Is there any problem?"
"Huummm, I called just to let you know that your parrot pet was died."
"What?!?!? My best parrot?!?!? My very expensive parrot?!!? The one that won in the last bird show???
"Yes, Senior Bartolo. Exactly!!!"
Something kind of pissed and shocked he said, "Shit, too bad!!! I spend a lot of money to this bird. Any way, that's life! Wait, what is the cause of the death of the bird?"
"Ah, it died because he ate rotten meat..." reply Ben.
"Rotten meat? And who is the stupid person that feed the bird the rotten meat?"
"No one, Senior. It just fly and fed from the dead horse," Ben said.
"Dead horse? What dead horse, please explain it Ben?
"Senior, all of your thoroughbred horses died. They died because they became exhausted pulling cart of water." Said Ben.
"Are you out of your mind?!!? What cart of water are you talking about?!!?
"Senior, the one that we used to put out the fire!"
"Oh my God, what fire are you talking about!!??!"
"The fire that burn your vacation house, Senior! One of the lighted candle fall down and started the fire that burned down your house!"
"What?!?! What candle? We have power line in our vacation house? How happened that you use candle!!?? What for is that candle!?!?"
"The candle is for the funeral, Senior!"
"What?!?! And who's dead?"
"Senior, don't be shock. But your mother is dead. She suddenly come to the house last night, and didn't say something that she will come. It was middle of the night and I suspect that someone want to steal your property."

"I shot her, Senior! She's dead!"

Sampung Utos Sa Pag-iisang Dibdib

Unang Utos

Ang pag aasawa'y likha ng kalangitan

Ganun din naman ang mga kulog at kidlat.

Ikalawang Utos

Kung gusto mong makinig sa iyo at bigyan ka ng buong atensiyon ng iyong asawang babae...

magsalita ka habang natutulog.

Ikatlong Utos

Ang pag aasawa ay lubhang kasiyasiya, puno ng kulay at sorpresa

Ngunit ang paghihiwalay ay makaisang daang ulit nito.

Ikaapat na Utos

Ang pag-aasawa'y nakakasiphayo...Sa unang taon ng kasal, ang lalaki ang nagsasalita at nakikinig ang asawa. Sa ikalawang taon ng kasal, nagsasalita ang babae at makikinig naman ang lalaki. Sa ikatatlong taong kasal, sabay na silang magsasalita at nakikinig na ang kahanggan.

Ikalimang Utos

Kapag pinagbuksan ng lalaki ng pintuan ng kotse ang kanyang asawa
dalawang bagay lamang yan... bago ang sasakyan o kaya naman bago ang asawa.

Ikaanim na Utos
Ang kasal ay pagtataling puso ng lalaki at babae kung saan sila'y nagiging isa.
Ang problema ay nagsisimula kapag sinubukan ng isa't isang magpasya kung alin nga.

Ikapitong Utos
Bago ikasal, ang lalaki'y nananatiling gising boung gabi sa pakikinig at pag-iisip kung ano ang sinasabi ng kanyang mapapangasawa. Pagkatapos ng kasal, nakaktulog na siya hindi pa man tapos magsalita ang asawa.


Ikawalong Utos
Bawat kalalakihan at nangangarap o naghahangad ng isang ideyal na babaeng mapapangasawa na maunawain, masinop, matipid at magaling magluto. Subalit ang batas ay nagpapahintulot lamang ng isang asawa.

Ikasiyam na Utos
Ang kasal at pagmamahalan ay nababaty sa magandang kimika.
Ito ang dahilan kung bakit ang mga lalaki'y parang "toxic waste" kung ituring ng asawa.

Ikasampung Utos
Ang isang lalaki ay hindi husto o kumpleto hangga't hindi nakakasal.
Pagkatapos nito, siya ay tapos na rin.

The Original Play Station

Sino sa inyo ang naranasan ang ganito noong bata pa kayo? Ay di baga'y are ang tinatawag  na tunay na palaruan kumpara sa ngayon na puro na laang telepono at tablet o kaya naman ay computer ang hawak  ng mga kabataan. Mabibilang na laang sa mga daliri ang ganitong tanawin sa kasalukuyan....  mga kabataang naglalarong sama-sama na malayo sa teknolohiya gamit ang sariling lakas ng katawan at isipan kumpara sa gusto ngay-on ng mga kabataan ay puro kumpyuter na. Kulang na kulang na sa inter-aksiyon ngay-on kahit pa ang mga may edad na. Pag napa-upo sa  isang tabi tapos hawak ang smart phone ay ayos na... naaari nang walang kausap... kahit pa iyan ay ilang oras na nakaupong mag-isa... ika nga eh nagkakaige na basta nasa Piysbuk o kaya naman ay naglalaro ng mga kumpyuter games.

Tunay nga pong napakalayo na ng nararating natin sa larangan ng teknolohiya sa panahon ngay-on pero ang tanong po ay garne.... kasama bagang umuunlad ng teknolohiya ang ating pakikisalamuha sa ating kapwa...dahil sa kita ko baga'y mukhang tayo'y natandang paurong. Oo nga'y maunlad na ang ating teknolohiya pero tinuturuan tayong maging tamad at palaasa... bakit kanyo? Tanong laang ho... sino sa inyo ang hindi alam ang oras kapag walang cellphone. Sino ang saulo pa ang mga numero ng mga mahahalagang tao sa buhay natin na kahit hindi tingnan sa peborit ng smart phone ay kayang idayal ang number? Eto po ang isang napakabig-at na katotohanan na darating ang pagkakataong hindi na kakailnganin ng tao ang mag isip para sa sarili niya sapagkat lahat ng tarbaho ay gagawin na lamang ng teknolohiya at diyan po magsisimula ang pinakamalalang sakit sa buong mundo.... ang Alzheimer sapagkat ang atin pong utak ay nakapaprogramang mag isip tapos hindi na gagana dahil sa mga adbans na teknolohiya na mag iisip na laang para sa iyo. Ah ah ay nakakalungkot naman kapag kay-on ang nangyari. 

Busina

Joke time po ulit tayo... alam ninyo naman pag Batangueño, lahi tayo ng mga masayahin at palabiro. Kaya sa atin, kahit na maedad na eh mukhang bata pa rin, hindi hahalataing pinag-uugatan na.... ay gay-an tayo eh.... paaanhin baga.
Busina

Isang araw si Rudeh at ang kanyang Darleng ay nagkataratong kumain sa labas.

Rudeh: Darleng tayo'y may lakad mamaya, susunduin na laang kita. Pag ako'y bumusina, lumabas ka na kaagad ng bahay, ha!!!
Darleng: "Ok hon," teka ano bang dala mong sasakyan, kotse ba?
Rudeh: Hindi!
Darleng: Motor?
Rudeh: Hindi rin!
Darleng: Ah baka van...
Rudeh: Ay naku, mas lalong hindi!!!
Darleng: Ay ano bang sasakyan mo?
Rudeh: Ay di busina!!! Ay paanhin, sabi ko'y bubusina laang eh... at saka sabi ko nama'y may lakad tayo eh... hindi ko naman sinabing tayo'y sasakay. Ah ah... ay asa agad eh. Ano ga yuon?

Nalingon Sa Pinanggalingan

Sa ating mga Pilipino karaniwang karaniwan na ang mga kasabihan.... lalong lalo na sa atin sa Batangas. Sapagkat tayo'y mayaman sa panitikan at kaalaman. Karunungang buhat pa sa ating mga "Mamay at Nanay sa Talampakan"....... ay syempre kung may mamay at nanay tayo sa tuhod eh di mer-on din nyan sa talampakan...unawa na yan ng mga Batangueño.

Sa tulad nating mga Pilipino, alam na alam natin ang kasabihang "Ang hindi lumingon sa pinanggalingan ay hindi makakarating sa paroroonan" at tayo naman ay naniniwala dito.... Ang kasabihang ito ay sumasalamin sa mga taong malayo na ang narating... kumbaga ay naabot na ang mga minimithi sa buhay o kaya naman ay sa mga tulad nating malayo na nga ang narating.... ay nasa ibang bansa na eh... ay di nga'y malayo na ang narating. Sa mga tulad nating nangingibang bansa at nagpupunyaging makaipon ng sapat na salapi para sa kinabukasan ng ating mga mahal sa buhay... wag na wag naman nating kakalimutan ang ating pinagmul-an.... lalong lalo na yuong mga naninirahan na sa ibang bansa at matatagal nang hindi nakakasinsay sa kanikanilang pamamasaysay. Oo nga po at sa atin ay mahirap ang buhay pero wala na pong sasarap pa sa pakiramdam na makatuntong ulit sa ating lupang tinubuan... tama ga po? Wag naman po nating kalilimutang minsan din tayong naglupagi sa gabukan, nagpagilong gilong sa kugunan, nagtampisaw sa sanaw na daan at naglaro ng bangka-bangkaan sa lanip na balisbisan at kung maaala-ala pa ninyo na minsan na rin tayong nakatulog sa matigas na papag sa ilalim ng manggahan sa haplos ng hanging amihan...at pag tagkabute'y sugasog ang sukalan, makakita laang kahit pasibol ng kahanggan ay daleng dale na basta wag laang magpapaabot at baka matarakan. Samahan pa ng panakaw na pag-akyat sa santulan ng may santulan at duhatan  ng may duhatan, iging ige kahit na mabakle ang sanga makapanguha laang.... daig pa ang naglilihi kahit pa iya'y puno ng langgam at kuwiteb ang mga sanga at sa puno ay puno ng hantik...at pag tagsinegwelas nama'y kanya kanyang akyat kahit pa yaan ay puno ng tilas... bale wala yaan basta mapagbigyan laang ang naglalaway bibig na kahit pa nga mangga ng kahanggan ay binabalibang.

Ala ay di baga'y kakasarap gunitain ng ating pinanggalingan. Gay-on ga din po kayo nuong inyong kabataan?


It is common to us as Filipino to believed in so many "sayings" specially us Batangueño. Because we are rich in literature and knowledge. Knowledge that came from our old ancestors like our grand grand grand father and mother. 

For us we know one of the saying and we believed in it that "someone who do not look back at his origin will never get to his destination". This saying mirror so many people who are now very far from where they are before. Two things can explain this saying... one is... a person who already fulfill his dream and want to go on but if he will not look back from his origin,he may fall down on the way before he can reach his dream... and two is someone like us... people who are gone to work in the other country to earn for a living and to give our love one an easy life and everything they need. For us may I say, please do not forget where you came from specially to all of our kababayan that already living in the other country and didn't yet make any vacation to their homeland. Yes indeed that life in our own country is so difficult, but there is nothing compare to a feeling of stepping again to our homeland. Don't forget that one day in our life when we were still in our homeland, we used to sit even in the dusty places, we used to play in grassland, we used to step in the water on the way to our home from school, and play paper boat in the flood street near our house. We also sleep in the hard bamboo bed under the mango tree with the blowing of the soft wind which make you fall sleep fast. And don't forget that when the mushroom season come, we used to go to the forest just to find some mushrooms...together with the climbing of "santol" tree and "duhat" tree or "sinegwelas" tree and even the unripe mango of our neighbor, we used to throw some piece of wood just to get some fruit.

Whew!!! How sweet to remember our past... our childhood...to look back where you came from....